Voor het eerst dit jaar waren de veldkrekels volop te horen:
Alleen de mannetjes maken het hoge geluid door met hun rechtervoorvleugel over hun linkervoorvleugel te raspen. De krekels ‘raspen’ maar liefst 2 tot 5 keer per seconde hun vleugels over elkaar om het typerende ‘kri…kri…kri…kri’ geluid te maken.
Er zijn sprinkhanen en krekels die slecht hoorbaar zijn, vanwege het erg hoge geluid (frequentie) dat ze maken. Maar het geluid van de veldkrekel is voor iedereen hoorbaar, aangezien de frequentie van het geluid rond de 5 kilohertz ligt.
Kwam je de veldkrekel vroeger nog tegen op de landbouwgronden op de zandgrond, kom je ze nu alleen nog maar tegen op droge heidevelden, zoals de Oirschotse Heide.
Vanuit hun holletje aan de rand van een graspolletje maakt het mannetje het geluid om de vrouwtjes te lokken. De mannetjes blijven dit geluid maken van ’s ochtends vroeg tot soms diep in de nacht (mits het warm is). Eenmaal gepaard legt het vrouwtje aan het eind van het voorjaar eitjes in de bodem. Daarbij legt ze 20 tot 40 eitjes per holletje.
Na enkele weken komen de eitjes uit en de nimfen (jonge – niet volwassen – krekels) overwinteren vervolgens in een eigen gegraven holletje. Het voorjaar daarop moeten de nimfen nog tweemaal vervellen voordat ze daadwerkelijk volwassen (imago) zijn.
Van midden april tot tot juli kun je de (volwassen) veldkrekels vinden en dus ook horen!


